Ο Βαγγέλης Βλάχος από τα μεγαλύτερα ταλέντα που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο, ατίθασος μέχρι αυτοκαταστροφής, δεν έφτασε εκεί που άξιζε από δικά του λάθη και ασυμβίβαστος ως χαρακτήρας δεν έδωσε αυτά που μπορούσε ως προπονητής.

Ευλογημένο, αλλά και ικανό παιδί στα 17του χρόνια και κάτι ημέρες σήκωσε το ειδικό βάρος της φανέλας με το 10,στα 21 το Κύπελλο Ελλάδος και έκανε λαμπρή καριέρα σε ΑΕΚ και Παναθηναϊκό με 234 συμμέτοχες και 50 γκολ με 4 μόνο συμμέτοχες στην εθνική Ελλάδος ανδρών στα 19 του αποχώρησε μετά από δική του επιλογή γιατί προσεβλήθη από τον τότε προπονητή λόγω των πολιτικών πεποιθήσεων.

Από συνέντευξη που είχε δώσει πρίν από αρκετά χρόνια στο δημοσιογράφο Αντώνη Αντωνόπουλο γνωστό και ως ”Ντόν Ντόν” στην εφημερίδα ”SPORTDAY”
αντιγράφουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα που πραγματικά έχουνε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον:

-Πως ένοιωθε ένα παιδί να παίζει δίπλα σε «ιερά τέρατα» του ελληνικού ποδοσφαίρου;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την στιγμή που ο τότε γενικός αρχηγός της ΑΕΚ κ. Γιάννης Κανάκης με πήρε από το χέρι με έβαλε στα αποδυτήρια να χαιρετίσω του συμπαίκτες μου που μέχρι πριν από λίγες ημέρες έτρεχα πίσω από τα πούλμαν για να τους δω να κατεβαίνουν η να μου ρίξουν ένα βλέμμα και να αισθανθώ ότι με κοίταξε ο Μαύρος, ο Παπαϊωάνου, ο Δομάζος. Μπήκα στα αποδυτήρια και ήμουν δίπλα στον Μαύρο, τον Παπαϊωάννου, τον Δομάζο, τον Μπάγιεβιτς, τον Βιέρα, τον Ραβούση, τον Στεργιούδα, τον Αδίζογλου, τον Χρηστίδη, τον Ιτζόγλου.

Θυμάμαι ότι πρώτη αποστολή στο δωμάτιο είχα την τιμή να κοιμηθώ μαζί με τον Μίμη Δομάζο. Δεν έκλεισα μάτι όλη την νύχτα γιατί φοβόμουν μη κουνηθώ και ξυπνήσω τον Στρατηγό. Ο Δομάζος ήταν η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική μορφή που γνώρισα .Ηγετική φυσιογνωμία. Όπως και ο Μίμης Παπαϊωάννου.

-Είχε ειδικό βάρος η φανέλα με το Ν 10.Πως ένοιωσες στα 17 όταν την φόρεσες;

Φεύγοντας ο Δομάζος να κλείσει την καριέρα του στον Παναθηναϊκό μου έδωσαν την φανέλα με το 10. Ως παίκτης όταν έβγαινα να χαιρετήσω τον κόσμο ένοιωθα υπερήφανος και ευλογημένος που έπαιζα στην ομάδα της καρδιάς μου με κορυφαίους παίκτες .Η Φιλαδέλφεια ήταν το σπίτι μου. Ήταν ναός για μένα.

-Ο Βαγγέλης βλάχος έχει μια σειρά από ρεκόρ με κορυφαίο ότι στα 21 του χρόνια επέτυχε γκολ στο 2-0 επί του ΠΑΟΚ στο τελικό του ΟΑΚΑ και σήκωσε ως αρχηγός το Κύπελλο Ελλάδας το 1983.Αποκαλυπτει ότι έψαχνε εκκλησιές όταν έβρισκε την Αγία τριάδα απέναντι από το γήπεδο κλειστή για να ανάψει κερί γιατί φοβόταν ότι μέσα στα τόσα απίθανα που ζούσε μικρό παιδί κάτι κακό θα γίνει. Βουρκώνει όταν θυμάται ότι μετά το τελικό ήταν στις πλάτες οπαδών της ΑΕΚ από το γήπεδο μέχρι το σπίτι του και ανακάλυψε φτάνοντας ότι οι τσέπες της φόρμας του ήταν γεμάτες χιλιάρικα, χρυσαφικά και σταυρουδάκια που έβαζαν οι φίλοι της ομάδας του.

Αργότερα ένοιωσε το κενό φεύγοντας από την ΑΕΚ μετά από προσφυγή για οφειλές ,για μια νέα αρχή και μεγάλη καριέρα στο Παναθηναϊκό.

-Πως θα περιέγραφες τον Γιώργο Βαρδινογιάννη όπως τον έζησες;

Έζησα ωραία χρόνια έχοντας την υποστήριξη όλης της οικογένειας Βαρδινογιάννη. Ο πρόεδρος ήταν Ηγετική φυσιογνωμία. Ήταν ο Καπετάνιος του Παναθηναϊκού. Έκρυθμος, νευρικός αλλά μέχρι εκεί. Είχε ψυχή μικρού παιδιού. Ο Καπετάνιος ήταν άνθρωπος με Όραμα και είχε πάθος για τον Παναθηναϊκό.

-Ποιους συμπαίκτες θα ξεχώριζες στην ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό;

Θωμάς Μαύρος, ήταν άλλο πράγμα. Ήταν… θεός. Συμπαίκτης ,φίλος, Οικογένεια, αρχηγός.

Βέλιμιρ Ζάετς (Να τον έχει ο θεός καλά), ο κορυφαίος ξένος με Ριβάλντο, Καρεμπέ που πέρασε από το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Συγκρούστηκα με τον Χρήστο Πανόπουλο γιατί ήμαστε ίδιοι χαρακτήρες. Δεν έκανε κανείς πίσω .Μου ζητούσε να βάλω στην ενδεκάδα τον Μπά γιατί ήθελε να τον πουλήσει στην Τουρκική Κοτσαέλι και εγώ δεν τον έβαζα. Θα αρνιόμουν και σήμερα πάλι. Δεν θα ξεχάσω όμως μια συμβουλή του Πανόπουλου τότε που μου είπε στο ξενοδοχείο που συναντηθήκαμε «Είναι καλό να είσαι εγωιστής έτσι είμαι και εγώ. Το να είσαι μ…..ς εγωιστής είναι έγκλημα στον εαυτό σου. Θα σου κάνει κακό στην καριέρα σου. Παρ ότι η ομάδα πάει καλά θα σε διώξω…» Και με έδιωξε…

-Με Άρη Λουκόπουλο στην Παναχαϊκή νέα κόντρα. Γιατί;

Γιατί σε ένα ματς με τον Εθνικό Αστέρα δεν έπρεπε η Παναχαϊκή να είναι καλή. Αυτά δεν γίνονται από μένα .Δεν τα κάνω αυτά. θεωρούσε ότι το ματς που προανέφερα θα το χάναμε και θα κερδίζαμε το επόμενο που ήταν πολύ δυσκολότερο. Έβαλα αυτούς που έκρινα εγώ και την άλλη ημέρα έφυγα. Ο μεγαλύτερος άρχοντας που δεν με ενόχλησε ποτέ ήταν ο αείμνηστος Νίκος Κανελλάκης στον Ιωνικό. Κύριοι απέναντι μου που τους έζησα και συνεργάστηκα ήταν Μπάκος-Καϊμενάκης και Μπέος. Και με τα αδέλφια Μποροβήλους είχα άριστη συνεργασία. Εγώ καταθέτω αυτό που έζησα. Οι άλλοι έβαζαν τσιράκια και λαμόγια με διάφορες ιδιότητες να ζητήσουν… χατίρια που ήταν και ο λόγος που έφευγα.

«ΗΜΟΥΝ ΤΕΜΠΕΛΗΣ, ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΞΙΖΑ»

Όλα τα λάθη τα έκανα εγώ στην διαδρομή και την ζωή μου λόγο χαρακτήρα. Ήμουν τεμπέλης από μικρός. Θυμάμαι τις δηλώσεις Παπαϊωάννου, Δομάζου και Κούδα, που πίστευαν ότι θα συνέχιζα την πορεία τους. Δεν έφτασα ποτέ. Το λέω και σε όλους τους παίκτες μου. Από άποψη δουλειάς το αρνητικό παράδειγμα ως παίκτης είμαι εγώ ο προπονητής σας για αυτό ακούστε με να μην κάνετε τα ίδια λάθη. Και λόγο χαρακτήρα .Χτυπούσα γροθιές στα μαχαίρια από μικρό παιδί.

-Φεύγοντας τι θα αφήσεις πίσω;

Πέρα από παίκτης, νομίζω ήθος. Ηθική ικανοποίηση είναι να πηγαίνεις στην Τούμπα και στο «Καραϊσκάκης» να σε σέβονται και να σε χαιρετούν. Μου αρκεί να περπατώ στο δρόμο με ψηλά και καθαρό το μέτωπο. Χατίρια σε παράγοντες για να είμαι προπονητής δεν κάνω. Η αγκαλιά και η αγάπη της οικογένειας μου, Αεκτζήδων, Παναθηναϊκών, Ολυμπιακών, Πασοκτζήδων και φίλων των άλλων ομάδων μου αρκεί. Με αυτό θα ζήσω από εδώ και πέρα…