Την ερχόμενη Δευτέρα 4 Ιούλη συμπληρώνονται 12 χρόνια απ΄ το ποδοσφαιρικό έπος του 2004, που η εθνική μας ομάδα νικώντας στον τελικό την Πορτογαλία, κατέκτησε το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα! Δικαίως θεωρείται η συγκεκριμένη ημερομηνία (4 Ιούλη) ως η επίσημη αργία του ελληνικού ποδοσφαίρου, γι΄ αυτό και τα γραφεία της ΕΠΣΕ (όπως και της ΕΠΟ), θα παραμείνουν κλειστά. Ας θυμηθούμε εν συντομία πως το ΄΄πειρατικό΄΄ του Ότο Ρεχάγκελ, είχε φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης. Στα προκριματικά, η Ελλάδα παρότι ξεκίνησε με 2 ήττες, κατάφερε να κερδίσει τους επόμενους έξι αγώνες και έτσι να τερματίσει στην πρώτη θέση του ομίλου της, αφήνοντας πίσω της την πανίσχυρη Ισπανία, που τερμάτισε δεύτερη. Στην τελική φάση, η εθνική μας ομάδα, καταρχάς, κλήθηκε να αντιμετωπίσει την διοργανώτρια Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ρωσία.

Στο άνοιγμα της αυλαίας της διοργάνωσης, η Ελλάδα νικώντας τους οικοδεσπότες με 2-1 με γκολ του Καραγκούνη στο 5΄ και του Μπασινά στο 51΄ (πεν.), με τους Πορτογάλους απλά να μειώνουν στις καθυστερήσεις, έκανε την έκπληξη και συνάμα το καλύτερο ξεκίνημα, φτάνοντας στην πρώτη νίκη της ιστορίας της σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης!

Το επόμενο παιχνίδι, ήταν με την Ισπανία που οι διεθνείς μας είχαν αντιμετωπίσει και στα προκριματικά (απολογισμός: 1 νίκη-1 ήττα). Οι ΄΄Ίβηρες΄΄ πίεσαν απ΄ το ξεκίνημα και κατάφεραν να προηγηθούν στο 28΄. Οι διεθνείς μας δεν έχασαν την ψυχραιμία τους, κατάφεραν να μείνουν σε απόσταση 1 γκολ απ΄ την καταιγιστική Ισπανία και κατάφεραν να ισοφαρίσουν με τον Χαριστέα στο 66΄! Η Ελλάδα ήταν αγκαλιά με την πρόκριση, την οποία εξασφάλιζε ακόμη και με ήττα με 1 γκολ διαφορά, στο τελευταίο της παιχνίδι για τους ομίλους με την Ρωσία.

Οι ήδη αποκλεισμένοι Ρώσοι, μπήκαν απελευθερωμένοι στον αγωνιστικό χώρο και αιφνιδιάζοντας τους διεθνείς, βρέθηκαν να προηγούνται με 2-0 (αποτέλεσμα που θα οδηγούσε σε αποκλεισμό το ΄΄πειρατικό΄΄) στο 17΄ και λίγο αργότερα έχασαν μεγάλη ευκαιρία για τρίτο γκολ. Σταδιακά η εθνική μας ισορρόπησε το παιχνίδι και κατάφερε λίγο πριν τη λήξη του ημιχρόνου να μειώσει, με γκολ του Βρύζα που αποδείχτηκε ΄΄χρυσό΄΄, αφού δίχως αυτό, η εθνική μας θα έπαιρνε τον δρόμο της επιστοφής. Τίποτα δεν άλλαξε ως το τέλος και έτσι παρά την ήττα, η Ελλάδα τερμάτισε στην δεύτερη θέση του α΄ ομίλου και πήρε την πρόκριση στα προημιτελικά, που την έφερε αντιμέτωπη με την πρώτη του β΄ ομίλου Γαλλία και κάτοχο του ευρωπαϊκού τίτλου.

Η παρέα του Ζινεντίν Ζιντάν φάνταζε το αδιαφιλονίκητο φαβορί, όμως η εθνική μας κοίταξε στα μάτια τους Γάλλους, επέβαλε τον ρυθμό που την βόλευε και τελικά ΄΄χτύπησε΄΄ στο 65΄ με γκολ του Χαριστέα, έπειτα από σέντρα του Ζαγοράκη, απ΄ τα πόδια του οποίου ξεκίνησε η προσπάθεια. Με το γκολ αυτό η εθνική μας πήρε την πρόκριση για τα ημιτελικά, που την έφερε αντιμέτωπη με την Τσεχία, που ως τότε είχε εντυπωσιάσει με τις εμφανίσεις της, έχοντας τέσσερις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια!


Οι Τσέχοι ήταν καλύτεροι, έχασαν πολλές ευκαιρίες, αλλά οι Έλληνες με σύμμαχο την τύχη και με καλή αμυντική τακτική, κατάφεραν να οδηγήσουν το ματς στην παράταση. Εκεί οι διεθνείς είχαν περισσότερες δυνάμεις και κουράγιο και εκμεταλλευόμενοι τον -τότε- κανονισμό του ΄΄ξαφνικού θανάτου΄΄ με γκολ του Δέλλα στο 105΄, πήραν την πρόκριση στον τελικό!

Το τελευταίο ματς της διοργάνωσης τελείωσε όπως το εναρκτήριο (εκπληκτική σύμπτωση-συγκυρία), με τις ίδιες ομάδες Ελλάδα και Πορτογαλία να αναμετρώνται και το ΄΄πειρατικό΄΄ του Ρεχάγκελ να επικρατεί για δεύτερη φορά απέναντι στο απόλυτο φαβορί, με γκολ του Χαριστέα στο 57΄. Ντελίριο χαράς σκορπίστηκε στον ελληνισμό της υφηλίου και φυσικά στην μητροπολιτική Ελλάδα -όταν σηκώθηκε ψηλά στους ουρανούς της Λισσαβώνας το ΄΄τιμημένο΄΄ κύπελλο- που έζησε στιγμές ισάξιες με την βραδιά της κατάκτησης του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος μπάσκετ το 1987 και βρέθηκε στην κορυφή της επικαιρότητας παγκόσμια!


Τα πανηγύρια για την μεγάλη επιτυχία (μια απ΄ τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου και ίσως η μεγαλύτερη σε ευρωπαϊκό επίπεδο μαζί με αυτήν της Δανίας στο EURO 1992), κράτησαν για μεγάλο διάστημα. Παράλληλα άρχισαν συζητήσεις για το αν θα μπορούσε αυτή η τεράστια επιτυχία να γίνει η αφορμή για την αναβάθμιση του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού στην χώρα μας. Θυμάμαι την δήλωση του ΄΄κολοσσού΄΄ στην άμυνα Τραϊανού Δέλλα, λίγες ώρες μετά τον τελικό, που στην ερώτηση του τι θ΄ αλλάξει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ο ιδιαίτερα συγκρατημένος και απαισιόδοξος διεθνής απάντησε ΄΄τίποτα΄΄ και δυστυχώς δικαιώθηκε. 

EURO 2004 YPODOXH KALLIMARMARO
…υποδοχή των θριαμβευτών της Πορτογαλίας στο κατάμεστο ΄΄Καλλιμάρμαρο΄΄…

Στην χώρα που η ΄΄ραγιαδοσύνη΄΄ έχει ΄΄τυπωθεί΄΄ για τα καλά στις μνήμες και περνά από γενιά σε γενιά, ισοπεδώνουμε και γκρεμίζουμε τα μέγιστα, είμαστε ικανοί για το χειρότερο και το καλύτερο. Δεν θα μπορούσε λοιπόν αυτό το γεγονός να αποτελέσει εξαίρεση. 

Πρώτα απ΄ όλα μεγάλο μέρος των ΜΜΕ, με κριτικές ΄΄ξερόλα΄΄ αποκαθήλωσε τον Γερμανό με ελληνική ψυχή ΄΄Ρεχακλή΄΄, ακόμη και όταν ήρθαν και άλλες επιτυχίες τα επόμενα χρόνια, γιατί ΄΄δεν παίζουμε καλό ποδόσφαιρο΄΄, ΄΄δεν έχει γίνει ανανέωση΄΄, ΄΄στην εθνική παίζουν οι κολλητοί του Ότο΄΄ και άλλα τέτοια ωραία, παρότι η εθνική μας με συνέπεια συνέχιζε να βρίσκεται βαθμολογικά στις πρώτες δυνάμεις παγκόσμια. Σ΄ ότι αφορά την πολιτεία και την ευθύνη της για την ανάπτυξη του αθλητισμού, φυσικά και δεν έκανε τίποτα, πέρα απ΄ το να φωτογραφίζονται οι ΄΄κοτζαμπάσηδες΄΄ της εποχής μας με τους θριαμβευτές, στην προσπάθεια τους να ΄΄ιδιοποιηθούν΄΄ την επιτυχία και να μοιράσουν άπειρες υποσχέσεις, που ξέχασαν όταν έσβησαν τα φώτα

EURO 2004 REXAKLHS
…ο μεγάλος ΄΄καπετάνιος΄΄ του ΄΄πειρατικού΄΄  Ότο Ρεχάγκελ…

Απόλυτα φυσιολογικό λοιπόν ήταν 12 χρόνια μετά, όχι μόνο να μην έχει βελτιωθεί τίποτα ουσιαστικά, αντίθετα υπάρχει οπισθοχώρηση και αφού διώξαμε τους ΄΄άμπαλους΄΄ Σάντος και Ρεχάγκελ, να απολαμβάνουμε την ΄΄ανανέωση΄΄ της εθνικής μας, που οδήγησε στο να βλέπουμε το ευρωπαϊκό του 2016 απ΄ τον καναπέ, έχοντας προηγουμένως γίνει ΄΄πελάτες΄΄ -μεταξύ άλλων- των Νήσων Φερόε, κράτος που έχει πληθυσμό μικρότερο από μια μεσαία μεγέθους ελληνική πόλη. Έχουμε οπισθοχωρήσει σαν λαός γενικότερα και η κρίση μας, δεν είναι μόνο οικονομική και θα πρέπει να μας προβληματίσει, ότι πριν από αρκετές δεκαετίες σ΄ αυτόν εδώ τον τόπο (που παρότι -μην ξεχνάμε- πάντα είχε την νοοτροπία του ΄΄ραγιά΄΄), γίνονταν μεγάλα συλλογικά -και αθλητικά- έργα (και σε καιρούς που δεν υπήρχε δημοκρατία), ενώ η δικιά μας γενιά δεν είναι ικανή για τίποτα άλλο πέρα από πρόχειρες ΄΄σιδεροκατασκευές΄΄ και προκάτ χάρτινα ΄΄κάστρα΄΄ για πολυδάπανα ΄΄πανηγυράκια΄΄, που γίνονται η δικαιολογία για να σκορπίζεται σπάταλα και μη δημιουργικά το δημόσιο χρήμα.