Ο Ζοσέ Μουρίνιο επιστρέφει στους πάγκους, αφού από εχθές το πρωί είναι με κάθε επισημότητα ο νέος προπονητής της Τότεναμ!
Μία ιδιαίτερη προσωπικότητα που σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητη, τόσο εντός όσο εκτός των γηπέδων.
Όπως όλοι οι μεγάλοι σταρ, έτσι και ο Μουρίνιο, είναι λογικό να έχει θαυμαστές αλλά και επικριτές.
Ο «special one», όπως είναι το προπονητικό του παρατσούκλι , έχει αφθονία και στις δύο παραπάνω κατηγορίες.
Οι μεν θαυμαστές του, υποστηρίζουν πως είναι ο κορυφαίος προπονητής ποδοσφαίρου, δεδομένου του ότι έχει κερδίσει συνολικά μέχρι σήμερα 25 τίτλους στην προπονητική του καριέρα και άλλους επτά σαν βοηθός προπονητή. Οι δε επικριτές του, υποστηρίζουν πως το ιδιαίτερα αμυντικό ποδόσφαιρο που παίζουν οι ομάδες του (το λεγόμενο «πούλμαν», καθώς γεμίζει την περιοχή του με σχεδόν όλη την 11άδα) δεν είναι ελκυστικό για εκείνους που θέλουν να βλέπουν θεαματικό ποδόσφαιρο.
Πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε καλύτερα το παρελθόν του αλλά και τον ίδιο τον Ζοζέ.

«Special one», «ψυχάκιας», «τρελός» ,»περίεργος». Σίγουρα αυτά τα επίθετα περιγράφουν τον Ζοζέ Μουρίνιο. O master των mind games μπορεί να παίζει «αντιποδόσφαιρο», μπορεί να «παρκάρει» πούλμαν μέσα στην περιοχή του αλλά είναι φύσις αδύνατον να αρνηθούμε πως κερδίξει τίτλους με τον τρόπο που παίζει.

Ο Πορτογάλος θα μείνει στην ιστορία για δύο πράγματα σίγουρα.

Αρχικά για τα επιτεύγματά και τα τρόπαια που έχει κατακτήσει.

Αν οι τίτλοι του σε μεγάλες ομάδες όπως το πρωτάθλημα Ισπανίας με την Ρεάλ έχουν μία φορά αξία, τότε οι τίτλοι του με την Ίντερ και την Πόρτο έχουν δέκα. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την προπονητική του νοημοσύνη.

Και αν υπάρχουν ενστάσεις του τύπου «σιγά την ανταγωνιστικότητα που έχει το Πορτογαλικό πρωτάθλημα» τότε η κατάκτηση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ(Σημερινό Γιουρόπα Λιγκ) το 2003 και έναν χρόνο αργότερα του Τσάμπιονς Λιγκ με την Πόρτο είναι εκεί για να κλείσουν αυτά τα στόματα.

Ακόμα περισσότερες απαντήσεις δίνει και το Τσάμπιονς Λιγκ που κατέκτησε το 2010 με την Ίντερ καθώς για να φτάσει τελικό νίκησε ομάδες όπως η Τσέλσι,και η Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρντιόλα. Στον τελικό υπέταξε και την πανίσχυρη Μπάγερν Μονάχου ,η οποία ήταν το ακλόνητο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου καθώς στα ημιτελικά νίκησε με συνολικό σκορ 4-0 την Λυών.

Η αλήθεια είναι πως το ποδόσφαιρο που παίζει δεν φέρνει από μόνο του τον κόσμο στο γήπεδο, αλλά οι τίτλοι που κατακτά σίγουρα φέρνουν. Ας μην ξεχνάμε πως οι μεγαλομέτοχοι των ομάδων δεν ενδιαφέρονται να δουν ποιοτικό ποδόσφαιρο, αλλά να κερδίσουν τους τίτλους που θα φέρουν μεγαλύτερα έσοδα στις ομάδες τους.

Άλλος ένας λόγος όπου θα παραμείνει στην ιστορία είναι φυσικά ο ιδιόρρυθμος και νευρικός χαρακτήρας του.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει το παραλίγο ξύλο που θα έπαιζε με τον Αρσέν Βενγκέρ για ένα τάκλιν του Κέϊχιλ στον Αλέξις Σάντσες ή για παράδειγμα τα mind games του όσον αφορά τις αναλύσεις των αγώνων και τις τακτικές του.

Είναι ένας προπονητής όπου κρίνεται από του παίκτες του ξεκάθαρα. Αν καταφέρει να τους κάνει να παίζουν για εκείνον και όλα αυτά που αντιπρωσοπεύει η εκάστοτε ομάδα τότε η επιτυχία είναι σίγουρη.

Από την άλλη εάν στο σύνολο υπάρχει δυνατές προσωπικότητες όπως ο Πολ Πογκμπά στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τότε μάλλον το πέρασμα του από την ομάδα δύσκολα θα θεωρηθεί επιτυχημένο.

Παρακάτω τα τρόπαια που έχει κατακτήσει συνολικά στην καριέρα του ως προπονητής: