Δεν έχουν περάσει παρά κάποιοι λίγοι μήνες, από την στιγμή που μια τεράστια Ευβοιώτισσα, αθλήτρια ΄΄κρέμασε΄΄ τα spikes της, κλείνοντας την μεγάλη και ζηλευτή καριέρα της, με μια σπουδαία επιτυχία Πανελλαδικού επιπέδου (ασημένιο μετάλλιο στα 4Χ400 στο Πανελλήνιο κλειστού στίβου).
Πρόκειται για την αθλήτρια-υπόδειγμα Δήμητρα Φρατζή, από τις κορυφαίες δρομείς τραχύτητας που έχει αναδείξει ο Ευβοϊκός Αθλητισμός!
Χαρακτηριστικά της: το πείσμα, η αγάπη για τον αθλητισμό, η θέληση, ο συνεχής αγώνας, κόντρα μάλιστα και στα προβλήματα υγείας και έξω από τους στίβους, η αγάπη κα η προσφορά στον συνάνθρωπο!
Η μοναδική Δήμητρα Φρατζή, μας παραχώρησε, μια σημαντική και ενδιαφέρουσα συνέντευξη, στην οποία ανοίγει την καρδιά της και μας μιλάει για όλα…

  1. Ποια είναι η Δήμητρα Φρατζή;
    Γεννήθηκα στη Χαλκίδα. Από μικρή ήξερα και είχα συνειδητοποιήσει, τι ήθελα να κάνω: …να βοηθάω ανθρώπους! Το ερέθισμα του να ασχοληθώ με τις ιατρικές υπηρεσίες, το πήρα από τα βιώματα που είχα σαν ασθενής με πολυσύχναστες νοσηλείες σε νοσοκομεία. Διαγνώστηκα με αλλεργικό, βρογχικό άσθμα βαριάς μορφής, από μωρό και δεν είχα την πολυτέλεια να κάνω απλά πράγματα καθημερινά όπως όλα τα φυσιολογικά παιδιά της ηλικίας μου. Η γυμναστική ήταν κάτι απαγορευμένο για μένα. Ίσως για αυτό και δεν είχα ασχοληθεί με κάτι άλλο πριν γνωρίσω τον στίβο. Στην εφηβεία όμως αντέδρασα και πάρα την αντίθετη γνώμη των γονιών μου, στα 17 μου χρόνια ξεκίνησα τον κλασσικό αθλητισμό.
  2. Τι σε τράβηξε στον αθλητισμό και ειδικά στον στίβο, δυσκολίες, εμπόδια και που έκανες τα πρώτα σου βήματα;
    Η αδερφή μου δήλωσε συμμετοχή σε ένα σχολικό πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου. Ζήλεψα, ήθελα να πάω και εγώ. Η αδερφή μου γέλασε. Οι γονείς μου θύμωσαν. Δεν είχα την παραμικρή ιδέα το τι θα ακολουθούσε. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να προετοιμαστώ και έτσι γράφτηκα στίβο. Δεν είχα ιδέα από τον στίβο. Μόνο από ότι είχα δει στην τηλεόραση. Οι πρώτες προπονήσεις ήταν, για μένα πραγματικοί άθλοι του Ηρακλή. Σε κάθε προπόνηση είχα κρίση άσθματος. Τα φάρμακα ήταν μόνιμα μέσα στην τσάντα μου. Χρειάστηκαν 2 ολόκληρα χρόνια ώστε να ολοκληρώσω μια προπόνηση χωρίς να χρειαστεί να πάρω φάρμακο. Για άλλους είναι δεδομένο και απλό να μπορούν να ασκούνται. Για μένα ήταν τεράστιο κατόρθωμα και μεγάλη ευλογία που τα κατάφερα. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησα να σπουδάζω νοσηλευτική…
  3. Ήταν και είναι ΄΄τρόπος ζωής΄΄ και διέξοδο για σένα ο αθλητισμός;
    Ηταν, είναι και θα είναι τρόπος ζωής ο αθλητισμός για μένα.

    Τι πιο όμορφο από το να βλέπεις τον εαυτό σου στη καλύτερη του μορφή; Θεωρώ πως όλοι μας οφείλουμε να το δούμε αυτό στον εαυτό μας. Αν καταλάβουν πόσο δύναμη αντλεί ένας άνθρωπος από την άσκηση εξωτερικά και εσωτερικά, τότε τα νοσοκομεία θα ήταν άδεια. Δεν μπορώ να με φανταστώ χωρίς αθλητισμό στη ζωή μου. Θα ήταν άθλια σίγουρα.
  4. Με ποια αθλήματα έχεις ασχοληθεί, ποιο σε ΄΄τραβάει΄΄ περισσότερο, αλλά και ποιο από την εμπειρία σου θεωρείς δυσκολότερο;
    Παρόλο ότι από τη αρχή είχα κλήση στα εμπόδια, πολύ αργότερα δοκίμασα αλλά αγωνίσματα, όπως το έπαθλο. Θεωρώ μακράν το πιο δύσκολο αγώνισμα από όλα τα 800μ. Είναι αγώνισμα παρατεταμένης ταχύτητας που απαιτεί πολύ σκληρή προπόνηση. Από βαθμό τεχνικής θεωρώ πιο δύσκολο το άλμα επί κοντώ. Τα εμπόδια όμως ήταν έρωτας από την πρώτη ματιά. Τώρα που τελείωσα τον πρωταθλητισμό σκέφτομαι να δοκιμάσω αλλά τελείως διαφορετικά αθλήματα. Όπως πχ το τένις. Απλά για την εμπειρία.
  5. Ποιοι ήταν οι πρώτοι σου προπονητές και ποιοι από αυτούς, ΄΄σημάδεψαν΄΄ θετικά (ή και αρνητικά) την καριέρα σου;
    Ο Κώστας Μαρκόπουλος ήταν ο πρώτος προπονητής μου. Με βοήθησε πολύ στα πρώτα μου βήματα. Ήταν πολύ νέος βέβαια και εξελιχθήκαμε μαζί, εκείνος σαν προπονητής και εγώ σαν αθλήτρια. Παρόλα αυτά από αυτόν πήρα το ερέθισμα και σπούδασα μετά την νοσηλευτική, στην γυμναστική ακαδημία. Από το 2012 και μετά επέλεξα να κάνω προπόνηση μόνη μου με τις γνώσεις που απέκτησα στο Πανεπιστήμιο. Οπότε καταλαβαίνετε δεν είχα άλλους προπονητές.
  6. Ποιες ήταν οι πρώτες σου επιτυχίες, που σε ώθησαν και σε έκαναν να προσπαθήσεις περισσότερο και να κάνεις πρωταθλητισμό;
    Από την αρχή είχα πάθος και όρεξη για βελτίωση. Το να έχω το εθνόσημο στο στήθος ήταν όνειρο που ήρθε όμως με πολύ κόπο και θέληση. Όταν γεύεται ένας αθλητής ήττες, του δίνει δύο ερεθίσματα. Ή να παλέψει για την νίκη, ή να τα παρατήσει. Όταν ήρθε η νίκη, για μένα δεν υπήρχε το stop. Το πρώτο πανελλήνιο βάθρο ήρθε το 2001 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου. Μετά το 2003 το πρώτο μου χρυσό πανελλήνιο μετάλλιο. Είχα νίκες και στα Πανεπιστήμιακα πρωταθλήματα. Όταν αποφοίτησα ξεκίνησα αμέσως να δουλεύω σαν νοσοκόμα και παράλληλα προπονήτρια. Την προπόνηση όμως δεν την άφησα ποτέ. Ξυπνούσα κάθε πρωί στις 05:00 για δουλειά μέχρι το απόγευμα και προπόνηση μέχρι 21:30 το βράδυ όταν έσβηναν τα φώτα και δε έβλεπα πια.
  7. Σαν αθλήτρια είχες κάποια πρότυπα, τα οποία θαύμαζες και είχες σαν παράδειγμα; Ποια ήταν τα στοιχεία που ΄΄έβλεπες΄΄ σ’ αυτά;
    Πρότυπο είχα την Alysson Felix Αμερικανίδα στα 400 μέτρα γιατί απλά είχαμε ακριβώς τον ίδιο σώματοτυπο, αλλά κυρίως θαύμαζα πιο πολύ την δυναμικότητα της. Επίσης την Sally Pierson από Αυστραλία στα 100 μ εμπόδια για την πιο καθαρή τεχνική που έχω δει σε εμποδίστρια. Μεγάλο πρότυπο για μένα, αλλά και μεγάλος θαυμασμός για την Marlen Ottey από Τζαμάικα η οποία συμμετείχε σε 7 Ολυμπιάδες!!!
    Από τον Ελλαδικό χώρο, αγαπώ το πρώτο χρυσό δρομικό ολυμπιακό μετάλλιο, που είναι η Βούλα Πατουλιδου. Δεν χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί.
  8. Αγωνιστικά ποια είναι η κορυφαία στιγμή της Δήμητρας, αλλά και προπονητικά, η πιο σημαντική μέχρι τώρα συγκινητική στιγμή;
    Η πρώτη φορά που έτρεξα με το Εθνόσημο στο στήθος ήταν συγκλονιστική εμπειρία στη Βουλγαρία στους Βαλκανικούς αγώνες στίβου το 2013. Κορυφαία στιγμή όμως που έχω ζήσει με φοβερή συγκίνηση ήταν η τελευταία μου συμμετοχή στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου (Φεβρουάριος 2019), όπου κατακτήσαμε το αργυρό μετάλλιο στην σκυταλοδρομία 4x400m. Το ξεχωριστό όμως και πλέον, σημαντικό όμως ήταν ότι η ομάδα της σκυταλοδρομίας μας, αποτελείτο από 2 αθλήτριες μου που τις είχα από μικρή ηλικία σαν προπονήτρια, μια κολλητή μου φίλη και εμένα (με νέο Πανευβοϊκό Ρεκόρ Κλειστού Στίβου4’ 04΄΄95 με τις αθλήτριες: Ελευθερία Μοναστηριώτη, Μαρία Μπούντρου, Ίριδα Γεράση και Δήμητρα Φραντζή). Ήταν φοβερά συγκινησιακή η στιγμή που πήρα και έδωσα την σκυτάλη στα ΄΄παιδιά΄΄ μου. Δε θα το ξεχάσω ποτέ. Με αυτήν την ομάδα βραβευτήκαμε.
    Συγκινητική στιγμή βέβαια και η τιμητική διάκριση που μου έκανε το ΄΄Δυνατά και Αθλητικά΄΄, στα Ευβοϊκά Αθλητικά Βραβεία του 2014, μάλιστα την τιμητική πλακέτα μου απέμεινε, η Πρόεδρος του ΔΣ του ΓΣ Νεάπολης Χαλκίδας, Μαρουδιά Πάφρα-Λουκουκίδη!
  9. Ποια κατά την άποψή σου, είναι τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματα, γενικά του Έλληνα αθλητή; Η εμπειρία σου σαν αθλήτρια και σαν προπονήτρια σίγουρα σου έχει δημιουργήσει μια άποψη.
    Η Ελλάδα είναι η χώρα που γέννησε τον αθλητισμό και έχει μείνει πολύ πίσω σε αυτό το κομμάτι. Δε θα αναφερθώ πολύ στις υποδομές, οι οποίες είναι υποτυπώδεις και σίγουρα όχι για ανάδειξη αθλητών επιπέδου. Είναι χρονιά γνωστό αυτό το πρόβλημα. Το εκπαιδευτικό όμως σύστημα, σε καμιά περίπτωση δεν βοηθάει κάποιο αθλητή να εξελιχθεί. Στην προσπάθεια για εισαγωγή στην 3βάθμια Εκπαίδευση, ένα παιδί, θα αφιερώσει χρόνο να διαβάσει, ή θα αρχίζει να δουλεύει για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προσωπικές του ανάγκες. Η προπόνηση θα ανήκει σε 2η μοίρα. Γνωρίζω προσωπικά αθλητές υψηλού επιπέδου, που προκειμένου να μην αφήσουν την αγάπη τους για τον στίβο, ούτε σπούδασαν, ούτε δουλεύουν, ούτε έχουν οικονομική άνεση. Δεν έχουν ούτε τα βασικά όπως χρήματα για φρούτα. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι δεν υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες για έναν αθλητή να μπορεί να συνδυάσει την αγάπη του για τον αθλητισμό, με σπουδές ή εργασία και να υπάρχει μια ομαλή εξέλιξη. Δεν είχα την οικονομική υποστήριξη από τους γονείς μου και τα κατάφερα μόνη μου με πολύ σκληρή δουλειά. Κλείνοντας φέτος την αθλητική καριέρα μου έχοντας περισσότερο χρόνο για δουλειά συνειδητοποίησα πόσο χρόνο αφιέρωνα σε κάτι που αγαπούσα πολύ, αλλά δεν μου προσέφερε οικονομική υποστήριξη. Μόνο στο εξωτερικό οι αθλητές παίρνουν χρηματικά μπόνους και αφιερώνουν 100% τον χρόνο τους στην προπόνηση για να τιμήσουν με μετάλλια τις χώρες τους. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί ο κλασσικός αθλητισμός είναι τόσο υποτιμημένος σε σχέση με άλλα αθλήματα όπως ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Ένα παράδειγμα, το Στάδιο της Χαλκίδας, είναι το μοναδικό που έχει ειδικό τάπητα για τους αθλητές στίβου (ταρτάν). Στον χλοοτάπητα όμως πρόσβαση έχουν ΜΟΝΟ οι αθλητές του ποδοσφαίρου και όχι του στίβου καθώς υπάρχει απαγόρευση για αυτούς! Ο χλοοτάπητας αποτελεί πολύ σημαντικό εργαλείο για τις προπονήσεις των αθλητών για την αποκατάσταση ή αποφυγή τραυματισμών. Ενώ υπάρχουν διαθέσιμα αρκετά άλλα γήπεδα για το ποδόσφαιρο. Δεν θεωρώ ότι Έλληνας αθλητής στίβου έχει περισσότερα πλεονεκτήματα στην Ελλάδα, σε σχέση με άλλα αθλήματα.
  10. Γυμναστικός Σύλλογος Νεάπολης Χαλκίδας, τι σημαίνει για την Δήμητρα; Πως αισθάνεσαι τώρα σαν ΄΄παλαίμαχη΄΄ και αν συνεχίζεις την προπονητική;
    Την προπονητική την συνεχίζω πλέον στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια στο κομμάτι του well being. Είμαι υπεύθυνη στο outdoor training σε υπαλλήλους για ένα μεγάλο όμιλο εταιρειών τηλεπικοινωνίας. Αυτό που κάνω είναι να μεταμορφώνω ανθρώπους που κάθονται 8 με 10 ώρες σε μια καρέκλα μέσω του αθλητισμού. Σαν αθλήτρια ξεκίνησα με τον Γ.Α.Σ. Ευβοϊκός.
    Ο Γ.Σ. Νεάπολης Χαλκίδας όμως σημαίνει πολλά για μένα. Ήμουν στην ίδρυση του. Ξεκινήσαμε μαζί από το 0 και έφτασε να είναι από τους καλύτερους στην Ελλάδα. Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις, είχα την τύχη να γνωρίσω πολύ όμορφους ανθρώπους που έχω στην καρδιά μου και στη ζωή μου. Ήταν και είναι μεγάλο σχολείο η προπονητική μου στη Χαλκίδα με βοήθησε πάρα πολύ στα βήματα μου και στην εξέλιξη μου σαν άνθρωπος. Το όνομα του συλλόγου το έχω συνδυάσει μόνο με όμορφες καταστάσεις αλλά και με 2 ανθρώπους στο μυαλό μου, που θα τους ευγνωμονώ για πάντα. Μακάρι να τους είχα ακόμη κοντά μου. Αναφέρομαι στον πρώτο ιδρυτή τον κ. Γεώργιο Κατσικάρο και τον πρώτο πρόεδρο τον κ. Δημήτρη Βραϊμάκη.
  11. Συμμετείχες και σε θαυμάσαμε σ’ ένα reality στην Ελληνική τηλεόραση! Πως ήταν αυτή η εμπειρία, πιστεύεις, (όπως και εμείς που είμαστε έξω από τον ΄΄χορό΄΄) ότι άξιζες περισσότερα; Σου πρόσφερε κάτι αυτή η ΄΄περιπέτεια΄΄;
    Μόνο όσοι με γνωρίζουν καλά, ξέρουν ότι δεν το έκανα για την τηλεόραση όπως οι περισσότεροι πιστεύουν. Είμαι πολύ ρομαντική και αφελής, με φοβερή όρεξη και περιέργεια να γνωρίσω τον κόσμο. Την προηγούμενο χρονιά είχε βγει ένα ριάλιτι επιβίωσης στον Άγιο Δομίνικο. Το συγκεκριμένο που έλαβα μέρος εγώ όμως είχε πολύ διαφορετική φιλοσοφία. Αν χάναμε θα μέναμε με τους χωρικούς ή στην χειρότερη στη ζούγκλα. Αυτό ήταν το κίνητρο για να πάρω μέρος. Θα γνώριζα ανθρώπους και θα ζούσα σαν εκείνους, θα γνώριζα την γλώσσα τους, τα έθιμα τους. Τώρα για αν άξιζα περισσότερα δεν το έχω σκεφτεί γιατί απλά πήρα ακριβώς αυτό που ήθελα. Δεν ξέρω πως φαινόταν στην οθόνη (μιας και δεν έχω δει καθόλου τα επεισόδια) αλλά οι συνθήκες ήταν αληθινές. Αν υπήρχε 24ωρη κάμερα θα βλέπατε και τα δαγκώματα από ποντίκια, τις λιποθυμίες από θερμοπληξία και αφυδάτωση, το χτύπημα από τυφώνα . Τα καλύτερα χάσατε! Ήταν πολύ δύσκολα στα αλήθεια. Η περιπέτεια μου έδωσε εμπειρίες που δε πρόκειται να ξαναζήσω και βέβαια λίγους καλούς φίλους. Αυτό αποκόμισα, αυτό ήθελα. Και πιστέψτε με. Το πιο δύσκολο από όλα δεν ήταν ούτε οι αράχνες, ούτε τα φίδια, ούτε η πείνα, ούτε η ανύπαρκτη τουαλέτα, αλλά το να συμβιβαστείς και να έχεις υπομονή με άγνωστα άτομα για 24/24ωρο για 3 μήνες. Μετά από όλο αυτό εννοείται ότι έχασα την ηρεμία μου. Μου έγιναν διάφορες προτάσεις στις οποίες ήμουν πολύ επιλεκτική γιατί δεν ήθελα να διαστρεβλωθεί η εικόνα μου. Είμαι προπονήτρια στίβου. Αυτό ξέρω να κάνω. Αυτό έκανα πριν και αυτό κάνω και τώρα με πολύ αγάπη.
  12. Τι έχει να πει η Δήμητρα Φρατζή, μια από τις κορυφαίες αθλήτριες την Εύβοιας, σε νεότερους αθλητές και αθλήτριες;
    Να ευχαριστιούνται αυτό που κάνουν. Αν δε τους αρέσει και πιέζονται, να σταματήσουν. Ας κάνουν κάτι άλλο. Αν όμως σας αρέσει, δουλέψτε τόσο σκληρά, έτσι που η ώρα του αγώνα θα σας φαίνεται γιορτή, παιχνίδι. Γιατί έτσι είναι. Θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει κυριευθεί από άγχος, να παρακαλάω να τελειώσει γρήγορα ή να είχα και άλλο χρόνο για περισσότερη προπόνηση. Μεγάλη χαζομάρα. Το πιο δύσκολο είναι η ίδια η προπόνηση! Ο αγώνας είναι μια μεγάλη γιορτή με φίλους αθλητές, κερκίδα, να φοράς την στολής σου. Και η κούρσα ή τα άλματα τελειώνουν όλα τόσο γρήγορα. Δεν θυμάμαι ούτε μια επίδοση μου. Θυμάμαι μόνο γέλια, αγκαλιές, αγωνίες, κλάματα, ταξίδια. Αυτά θυμάμαι. Στα νέα παιδιά λοιπόν λέω να είστε αχόρταγοι. Να σας λέει ο προπονητής stop και να θέλετε και άλλο. Να παρακαλάτε να έρθει ένας αγώνας. Δείτε τα σώματα σας πόσο όμορφα είναι τώρα και θαυμάστε τα αγαπήστε τα. Τώρα θα είναι έτσι. Σε 5 με 10 χρόνια θα είναι πολύ διαφορετικά. Ζήστε κάθε άλμα, ρίψη, κούρσα σαν να είναι κυριολεκτικά η τελευταία. Γιατί έτσι είναι. Να ολοκληρώνετε και να λέτε ότι τα δώσατε όλα, όχι ότι είχατε και άλλο τελικά να δώσετε. Να δέχεστε την ήττα, ώστε να υποδεχθείτε μετά την νίκη. Να είστε ασταμάτητοι.

*Για πλούσιο φωτορεπορτάζ από την δράση
της Δήμητρας Φρατζή ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

*…η βράβευση της Δήμητρας Φρατζή, στα ΕΥΒΟΪΚΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ 2014 του ″Δυνατά & Αθλητικά″: